çocukluk anılarımın baş kahramanlarından babaannem...durup düşünüyorum şimdi senin benim doğumumu karşılamanla başlayan, benimse senin ölümünü vedalayışımla biten hatıralarımızı...pamuk ellerini, gülüşünü ,mimiklerini,tıngır mıngır çalışan dikiş makineni,sutyen bankanı,aynı tadı başka hiç bir yerde bulamayacağım içli köftelerini ,şalgamlarını, turşularını kimsede olmayan seni sen yapan özelliklerini daha şimdiden özledim.Mis kokulu,tertemiz, sıcacık babaannem.Kimbilir daha kaç yaz beraber olacağız seninle diye düşünürken uzaklarda şimdi bir kez daha farkına varıyorum hayatın nasıl hızla ilerlediğinin.....İstedim ki seninle yaşadığım anılarımı unutmama engel olacak bir şeyler yapayım ve bu şimdiden düşünmememi sağladı kendi yaşlılık dönemimi.70'lerime geldiğimde blog'umun karşısında "aaah ah gençken neler yazmışım..Dur bi de torunlarıma bi göstereym.. :):)"derim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder